Geçen gün İzmit'ten tek başıma trenle dönerken yalnız kalmayı ne kadar çok özlediğimi farkettim. Bindiğim koltuk ters yöne bakıyordu. Kulağımda ise Far Away parçası çalıyordu. Gözlerim dışarıda, geriye doğru akan görüntüye bakıyordum. Hava kararmaya yakındı. O kadar güzel bir andı ki. Sonra tren bi durakta durdu. Kulağımda parça çalmaya devam ediyordu. Görüntüye dalmış, anın tadını çıkarıyordum. Taa ki bi çocuğun teki dışarıdan kafamı koyduğum cama vurarak "abla ne o öyle dalmışsın, ehöehöehahaheha, uyuma lan, şşşt abla hahahaehaueh" diyene kadar. Hayat acımasız.